Gedragen aan de voeten
Ooit opbergplaats voor rijkdom
Omgevormd tot nieuw omhulsel
Bewaart het kostbare van binnen
Biedt opening voor nieuw vulsel
Beproeft en moge ondeugd bedwingen
De tijd zal ons weldra belonen,
-deze buik wordt dik en zwaar-
en de spaarpot een verrassing tonen
Zich laat openen met een schaar
De kleuren in de donkere ruimte
Hebben rijkdom eerst verwarmd
veranderen deze gesloten kluis
Tot een open gastvrij onderkomen
Voor al het mogelijk dierbare
Wat niet te vangen is in geld
Met groep 6 van de basisschool hebben we gewerkt aan deze “Spaarpotsokken” De gedachte hierbij is om een oud afgedankt ding tot iets nieuws om te vormen. Het viltmaken leent zich heel goed voor dergelijke processen. Wat er gebeurt is dat je iets ouds verwerkt en een nieuw “leven” geeft.
Al heel vroeg in het schooljaar werd het project aangekondigd in de vorm van een verzoek: “neem een oude wollen sok mee naar school” Er mochten zelfs gaten in zitten dat maakte niet uit. Hierover ontstond natuurlijk wat “gedoe” zoals “is dit wel een wollen sok?” Of “Ik heb een hele grote sok van mijn opa mag dat ook?” Toen het uiteindelijk zover was en we gingen aan de slag zaten de kinderen met een teiltje en een oude sok voor zich te wachten op wat we zouden gaan doen. Er werd heen en weer geslingerd met de sokken, want die werden natuurlijk uitgebreid besproken met elkaar. En zo maakten de kinderen via hun sok weer op een nieuwe wijze kennis. Voordat we echt aan het werk gingen heeft een kind het gedicht hardop voorgelezen. Aan de hand van het gedicht is daarna uitgelegd wat we gingen doen.
De kinderen zochten een paar kleuren wol uit en vormden de binnenkant van de bol rondom een zachte plastic kern. Ze hebben de kleuren laagje over laagje om de bal heen gemaakt alsof het een soort toverbal was.Eerder gekozen kleuren verdwenen weer onder een laagje nieuw gekozen alsof we een toverbal maakten.
De gekleurde bal werd afgesloten en vastgelegd door hem in te pakken in de wollen sok. De kleuren waren nog een klein beetje zichtbaar door de sok heen. Vervolgens werd de bal ingepakt in een dikke laag witte wol. De kleuren waren nu voorlopig niet meer zichtbaar. De fase van het werken brak aan en dat betekent geduld, ritme en kracht. Heel langzaam veranderden de slappe natte bollen in stevige ronde gevormd bollen die allemaal weer een heel eigen karakter kregen door hun vorm en de kleuren die langzaam door de witte wol tevoorschijn kwamen. Soms gaf de sok binnenin zelfs een kleur af!
Tenslotte werden alle bollen opengeknipt en kwamen de binnenin gelegen kleuren tevoorschijn. We konden precies alle lagen zien waaruit de bol was opgebouwd, zelfs de laag van de sok was goed zichtbaar. Zo ontstond er bij elkaar een heel “gezelschap” met allemaal geopende gekleurde mondjes, of waren het oogjes? De kinderen kregen de Sokspaarpot mee naar huis met het gedicht eraan.